چپ کوچه

X

چپ کوچه


	جای تصویر زمان دراوج یک حادثه زندانیست براوج یک نفس آویزان قرن هاست که روز شب می دود و می افتد به دنبال پرسش های که تنها پاسخ ش را هیچ کس می داند هیچ کس دنبال طلوع بی دغدغه ی خورشید می گردد دنبال کودکی که در پای خودش ریسمان زندگی را می بافد جای یک تصویر در این شعر هم چنان خالیست اما زمان هنوز در اوج یک حادثه زندانیست \|+\| نوشته شده توسط سورنا در چهارشنبه سی ام بهمن 1387 \|


	به ماه به ستاره درخت قامت بلند تراز فرداست که قد می کشی با چشم های تو پدیدار می شود وآفتاب سایه ی گونه های توست افتاده روی شانه ی هستی باید شتابان ابروانت را بالا رفت می ترسم کرستف کلمب پیش از من تخت خدا را کشف کند روزگاری که موهایت را در دو مسیر بافتی سالهاست دو فرشته از آن آویزان اند از همین روست که هستی عینکش را برای نگریستن فردا چپ گذاشته است درخت قامت بلند تر از فرداست و من قامت بلند تر از درخت میان بازوانت و سقف آسمان چقدر کوچک! \|+\| نوشته شده توسط سورنا در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387 \|


	مثل سگ زندگی درمن مثلی سگی زبان می زند هیچ چیز زشت تر از این نیست که خودت را در میان ریش پدرت جا بگذاری وبرای بافتن آن تمام عمر گورستان پدر بزرگ را قدم بزنی زندگی خوبی دارم روزگاری خوبی و زنی خوبی! او به اندازه ی گاو سخاوت دارد به اندازه ی تن پر از تشنگی ی من ومن که سال هاست مهمانم! عجیب زنی دارم وقتی فروغ می خوانم لب سرین میز ند وقتی با سهراب قدم می زنم می گوید "خانه ی دوست زرگری است"* و آنگاه که - در خودم گریه کنم با هفت قرص خواب آور سراغم را می گیرد این روزها "روزگارم بد نیست"* بعد سال ها گشتن حجم خودم را از دهان استخوانم دریافتم من انسانم!؟ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱- چشم زد- از سهراب سپهری ۲- سهراب سپهری \|+\| نوشته شده توسط سورنا در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387 \|


	کاندوم درگیر مثل کرم در تن سگ در سگیی خود می لولم چشم چپ تکه ی افتاده از تن زنبور است که نیش می زند پیهم پهلوی راست را در تنم موش ها خمیازه می کشند ودنبال کوچکترین تعارف گندم در به در رژه می بندند سگ نجیب! بیهوده در خودت مگرد شیطان تنت یک زمستان است با ماکیان های غربی پیمان کاندوم و کوتیکس بسته است \|+\| نوشته شده توسط سورنا در جمعه هجدهم بهمن 1387 \|


	یک شعر نه چندان جدی چهره ام را که دست کشیدی با انگشت های بارانی هزار سبد قشنگ شدم هنوز مسیری نگاهت توفانی است پاییز به یاد دارد سرگذشت کرختیی تابستان را هنوز زمستان می شمارد لحظات آخرش را در باد چگونه می شود ترا به یاد نداشت حتا درخت چشم در راه بازگشت توست که می آیی با نسیم ها هم سو و می روی سبزه زار در کیف شام در غروب هوای دیدن تو سر خورشید را می چرخاند که هر صبح گاه برای زندگی دوباره بر می خیزد و برای دوباره دیدنت غروب می کند ما می رویم اما برای توست که دوباره روزی انقلاب خواهیم کرد تا خودمان را تبعید کنیم در زمین باید این قصه تکرار شود باید ترا بی تکرار تکرار کنم \|+\| نوشته شده توسط سورنا در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387 \|


	ساجق عشق! صادقانه ترین دغدغه های من بود که برای تو ساجق تعارف می کرد دویدن در مسیر دندان هایت آوارگی های دو هزاره ی ساله ی ارسطو را در کوچه های کابل پایان داد و نیچه - در دغدغه هایش با پوقانه های تو باد گرفت دنیایی دهنت جایست که کافکا کودکی هایش را گاز می خورد حالا جای من در دهنت زیرو رو می شود ولب هایت روزنه ی است که از آن هستی نفس می کشد و عشق! نفس نفس می زند تا صادقانه ترین دغدغه هایش را برای تو ساجق بخرد \|+\| نوشته شده توسط سورنا در دوشنبه هفتم بهمن 1387 \|